Koń oldenburski

Koń oldenburski

Koń oldenburski (oldenburg, oldenburger) jest to jedna z ras koni, wyhodowana w XVII wieku, głównie dzięki wysiłkom księcia Antona Günther von Oldenburg.

Cechy typowe, wygląd, budowa, pokrój, eksterier:

Najcięższa spośród niemieckich ras gorącokrwistych. Umaszczenie zwykle skarogniade, kare lub gniade, rzadziej jednak kasztanowate czy siwe.

  • pokrój – nowoczesny koń sportowy z cechami wskazującymi na uszlachetnianie rasami lżejszymi
  • głowa – o profilu prostym lub lekko garbonosym
  • szyja – dobrze uformowana i osadzona
  • łopatki – długie, skośny,
  • kłąb – mocny,
  • średniej długości, czasami nieco miękki grzbiet
  • zad – lekko ścięty, muskularny
  • kłoda – szeroka i głęboka
  • kończyny – suche, silne
  • dobra mechanika ruchu we wszystkich chodach.

Wysokość: od 165 – 175 cm.

Początek rasie dał ogier półkrwi Kranich oraz klacze fryzyjskie. Następnie sięgnięto po konie hiszpańskie, berberyjskie, neapolitańskie i półkrwi angielskiej. W XIX w do krzyżowania zastosowano reproduktory pełnej krwi, hanowerskie, normandzkie i Cleveland Bay, a także uzyskano ciężkie konie kareciane (karosjery).

admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *